Cynthia Gerothanasiou

C.G.

HieRoToPy

___HieRoToPY stavros parharidis
__HieRoToPY 2018 φωτ Δημήτρης Γιώβης2
__inst.dimitris giovis copy
_A DSCF8663
_IMG_9067
A DSCF8659
A DSCF8668 copy
A DSCF8692ps
A DSCF8759 YES
dim.giovis
DSC_0604
flower-hart
HieRoToPY 2018 φωτ Σταύρος Παρχαρίδης7
HieRoToPY dimitris giovis
IMG_5942
IMG_5948
Version 2
IMG_6043
IMG_6166
IMG_6167
IMG_9081
inst. radar stavros parharidis copy
radar stavros parharidis
stavros parharidis
previous arrow
next arrow
___HieRoToPY stavros parharidis
__HieRoToPY 2018 φωτ Δημήτρης Γιώβης2
__inst.dimitris giovis copy
_A DSCF8663
_IMG_9067
A DSCF8659
A DSCF8668 copy
A DSCF8692ps
A DSCF8759 YES
dim.giovis
DSC_0604
flower-hart
HieRoToPY 2018 φωτ Σταύρος Παρχαρίδης7
HieRoToPY dimitris giovis
IMG_5942
IMG_5948
Version 2
IMG_6043
IMG_6166
IMG_6167
IMG_9081
inst. radar stavros parharidis copy
radar stavros parharidis
stavros parharidis
previous arrow
next arrow

HieRoToPY . ΙεΡοΤοΠίΑ 2018

Εικαστική εγκατάσταση με ήχο, βίντεο και περφόρμανς PLA μελάνι, φύλλα ψευδόχρυσου, μεικτά υλικά, μεταβλητών διαστάσεων

Πως και Που προσδιορίζεται σήμερα το «Ιερό»;


Το έργο ΗieRoToPY ένα πολυαισθητηριακής αφήγησης έργο. Μια αλληγορία ενός υποθετικού ιερού τόπου. Ο επισκέπτης καλείται να “συνομιλήσει” με μία οργανική φόρμα, σαν ένα νευρωνικό δίκτυο, η οποία, εγκατεστημένη σε αιώρηση αναπτύσσεται στο χώρο και με μία ιδιότυπη συμβολική γέφυρα.


Ένα πλέγμα, ένα νεφέλωμα από νοητικές και συναισθηματικές διεργασίες μας περιβάλλει και μας συνδέει. Η Πληροφορία, που διακινείται και δημιουργεί «νήματα» αλλά και διαδρομές μιας κοσμικής αόρατης δαντέλας που συνυφαίνουμε, υποδεικνύει τον «αόρατο» χώρο διασύνδεσης και καθημερινής, όμως τελετουργίας εν είδει προσευχής. «Συνάψεις ως χώροι μιας ανίερης ιερότητας της καθημερινότητάς μας διαμέσου μιας «αόρατης» γραφής, επισημαίνει η Δωροθέα Κοντελετζίδου, οι οποίες επιχειρούν να ορίσουν αλλά και να ανασύρουν την ιερότητα ενός Τόπου που φέρει τα ίχνη του παρελθόντος αλλά και υποδεικνύουν τις τυχαίες και μη τυχαίες διασυνδέσεις των εκατομμυρίων νευρώνων ώστε να υπονοηθεί ο τρόπος ανάπτυξης της νοημοσύνης. Η μονιμότητα του αντικειμένου, στην προκειμένη περίπτωση η εγκατάσταση της Σύνθιας Γεροθανασίου, λειτουργεί ως βάση της πραγματικότητας, ως αισθησιοκινητικό στάδιο που επιχειρεί να ταξινομήσει και να συλλογισθεί πάνω σε ιδέες, υποθέσεις και λογικές που διαμορφώνουν τη γνωστική ανάπτυξη» και ορίζουν την ποιότητα της συνύπαρξής μας.

Περισσότερα

Τόπος: Ιεροτοπία
Το σύννεφο είναι ένα από τα πιο άυλα υλικά αντικείμενα που μας περιβάλουν. Ενώ είναι ορατό και δίνει την αίσθηση του συμπαγούς κανείς δεν μπορεί να το ψηλαφίσει. Ταυτόχρονα το σύννεφο
συνδέεται με την ιστορία των ζωγραφικών εικόνων και ειδικά με την θρησκευτική χριστιανική
ζωγραφική. Σε εκατοντάδες θρησκευτικούς πίνακες οι μορφές ξεπροβάλουν μέσα από τα σύννεφα
σε ένα μακρινό σύμπαν παγιωμένης απολυτότητας. Χρειάστηκαν οι ρεαλιστικές σημειώσεις του
Κονσταμπλ για να αποκτήσουν τα σύννεφα την αίσθηση του πραγματικούØ παρέμειναν ωστόσο
άυλα.
Νεφέλωμα, σύννεφο, αστερισμός ή καπνός η οντότητα που αναπτύσσεται ως κατασκευή στον
κεντρικό χώρο του Αλατζά Ιμαρέτ μετασχηματίζει τον ιερό μουσουλμανικό χώρο σε ένα χώρο μιας
σύγχρονης Ιεροτοπίας, όπως ονομάζει την εγκατάστασή της η Σύνθια Γεροθανασίου.
Η Γεροθανασίου εισάγει και πάλι την εικόνα του σύννεφου επικαιροποιώντας την με ένα σύγχρονο
τρόπο: την αποσυνδέει από την χριστιανική παράδοση, ενσωματώνει αναφορές από τη σύγχρονη
τεχνολογία και την αποδεσμεύει από το απόμακρο ξεκινώντας την από το θεατή. Οι προβολές και η
περφόρμανς που αναπτύσσονται στο χώρο απομακρύνουν την ερμηνεία του έργου από την όποια
φορμαλιστική ανάγνωση ενσωματώνοντας ενδείξεις μνήμης και πραγματικότητας.
Η Ιεροτοπία προσδιορίζει έναν τόπο όπου ο θεατής καλείται να πλανηθεί με το βλέμμα και το σώμα του σε εμπειρίες που θα αναθεωρήσουν το Ιερό: το ιερό με την εγκατάσταση της Γεροθανασίου καθίσταται παρόν και σύγχρονο και σε αντίθεση με τα σύννεφα, σχηματίζει μια απτή περιοχή
εμπειριών. Η Ιεροτοπία δημιουργεί ένα τοπίο που οδηγεί το θεατή στο να στοχαστεί πάνω σε έννοιες που αφορούν την ύπαρξή του, την ποιητικότητα του χώρου, την ενέργεια της κίνησης του σώματος.
Γιάννης Ζιώγας Εικαστικός,
Καθηγητής στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών,
Πανεπιστήμιο Δυτ. Μακεδονίας, Φλώρινα.

________Screenshot 2024-02-14 at 19.31.33
_______Screenshot 2024-02-14 at 19.20.24
_______Screenshot 2024-02-14 at 19.26.17
______DSCF8713ps gr
______Screenshot 2024-02-14 at 19.35.35
______Screenshot 2024-02-14 at 19.41.14
_____1η_πόδια dt
_performance2 dimitris giovis n copy
dimitris giovis copy
portrait2
previous arrow
next arrow
________Screenshot 2024-02-14 at 19.31.33
_______Screenshot 2024-02-14 at 19.20.24
_______Screenshot 2024-02-14 at 19.26.17
______DSCF8713ps gr
______Screenshot 2024-02-14 at 19.35.35
______Screenshot 2024-02-14 at 19.41.14
_____1η_πόδια dt
_performance2 dimitris giovis n copy
dimitris giovis copy
portrait2
previous arrow
next arrow

Η ΕΠΙΤΕΛΕΣΗ

Η καθημερινότητα ως τελετουργία μιας επισφαλούς μετάβασης, εν είδει προσευχής και οντολογικής μεταβολής. H περφόρμερ ως ένας σύγχρονος φορέας νοητικών και συναισθηματικών διεργασιών και μέρος του συνόλου στο πολυσύνθετο και αβέβαιο πεδίο της επιβίωσης, φορά ένα μεταλικό νάρθηκα στήριξης σπονδυλικής στήλης και ξεκινά το “ταξίδι” προς την καρδιά της εγκατάστασης.

Η διάσχιση του χώρου εκτελείται με τελετουργική κίνηση χρησιμοποιώντας μια ιδιότυπη φορητή γέφυρα που δανείζεται από τεχνικές διάσχισης ναρκοπεδίων. Η περφόρμανς επιτελείται σε ζωντανό και αυτοσχεδιαστικό ηχοτοπίο. Ο μουσικός Δημήτρης Παπαδόπουλος, σαν ένας μύστης χρησιμοποιεί
κρυστάλινες ηχογαβάθες και δημιουργεί απόκοσμους ήχους.

Περισσότερα
el
Scroll to Top